Massive Attack

Op zondag schrikken we wakker van het bericht dat Jacco, een goede vriend van ons die ik ken uit de tijd dat we samen bij de V2 werkten, de dag ervoor een ongeluk heeft gehad met zijn motor. Zijn toestand is ernstig en hij is opgenomen in het UMC met een gecompliceerde open botbreuk, twee gebroken polsen en misschien iets aan zijn knieschijf.

Heeeel veeel sterkte Jacco!

Eenmaal opgestaan maak ik de gordijnen open en precies op dat moment staat Michiel, ook een goede vriend, aan de andere kant van het raam. Hij komt even op bezoek om te kijken hoe het met mij en ons gaat en heeft alcoholvrije IPA’s meegenomen als cadeau voor mijn verjaardag en ons huwelijk. Proost! (Later die dag).

Later die zondag zie ik op Facebook dat een oud klasgenoot van de Master Kunsteducatie en goede kennis Gerald van Koert meedoet met het initiatiefSwim to Fight Cancer in Nijmegen. Op zondag 9 september 2018 zwemt hij 1500 meter in de Spiegelwaal.

Op de site van swim to fight cancer schrijft hij: Tijdens mijn vakantie in Canada zwom ik in Lake Ontario, gewoon een beetje speelzwemmen, heerlijk in open water. Het was aan de Gord Edgar Downie Pier in Kingston. De pier was net geopend ter ere van de zanger van de Tragically Hip, die vorig jaar overleed aan een hersentumor. Bij thuiskomst zag ik dit initiatief. Vandaag de eerste 1200 meter getraind en het voelt goed. Dat ik beide ouders aan kanker ben verloren en een goede kennis er momenteel tegen vecht is nog meer inspiratie.

Zijn motivatie om hieraan mee te doen raakt me diep. Ik besluit te doneren en het bericht in een blogpost hier te delen (zie vorig blog) en op mijn Facebook tijdlijn. En doneren kan nog steeds!

De volgende dag is het maandag 20 augustus, de dag van mijn eerste chemo. Na wat onduidelijkheid over het starttijdstip (brief 11:00 en afsprakenlijst: 12:00 uur) zijn we om 11:00 weer op C6 Noord, de longafdeling waar ik eerder was opgenomen. Verschillende medewerkers van de verpleging groeten ons (daar heb je ze weer 🙂) en Ad brengt rond 11:30 de infuusnaald in een ader in. In eerste instantie zit ik op een luxe stoel, maar gelukkig wordt er voor een bed gezorgd zodat ik de komende 8 uur een beetje weg kan soezen terwijl er 6 zakken leeglopen. Alles wordt getimed en geregistreerd, mede in het belang van de studie.

Met enige vertraging vanwege een trage pomp, zijn we om 19:15 good to go. Naast de batterij medicijnen die al dagelijks naar binnen gaan krijg ik nog vervolg-medicijnen voor de komende dagen mee die bij de kuur horen. Ook krijg ik pillen mee tegen misselijkheid, hoewel ik het hospital food heb overgeslagen: thuisgekomen bestellen we 2 vegan pizza’s van Domino’s.

Ik had mijn Massive Attack shirt aangedaan vandaag en de clash tussen de chemicaliën en mijn lichaam is losgebarsten: hoewel ik de dag grotendeels in bed doorbracht ga ik uit moeheid weer snel naar bed. Ik hoef geen nachtlampje aan te zetten vandaag.

Over drie weken sessie 2 met eind week 2 een check-up.

Op dinsdag geef al iets minder licht. Op zich voel ik me beter dan dat ik me in de afgelopen twee weken heb gevoeld. Ben wel moe vanwege het inwendige gevecht. Ik lees over de euforie van de eerste chemo: je hebt bij aanvang de meeste weerstand en het minst last van de kuur. Niet te blij worden dus.

Marian moet even bij de huisartsenpraktijk langs en dat geeft mij de kans om even bij de huisarts te informeren naar hoe we een ‘moeilijk gesprek om afspraken te maken over het levenseinde’ in gang zetten, voor wanneer het moment daar is. Dat kan vrij snel, alleen moet ik zelf nog een aantal knopen doorhakken.

Later in de ochtend ga ik naar CMD om de collega’s even kort te ontmoeten. Eenmaal binnen spreken enkele AI&I-collega’s mij aan. Ook zij hebben het nieuws vernomen via een toespraak van de directie een dag eerder, ook zij leven met me mee.

Het werd een ochtend van warm weerzien. Er was in OAS06 een bijeenkomst ten behoeve van de accreditatie en iedereen was aanwezig. Het was fijn om de collega’s weer te ontmoeten en face to face te spreken. Fijn ook om ze even te kunnen bedanken voor hun lieve berichten en bezoeken.

Op woensdagmorgen komt André, mijn directeur op bezoek. Tijdens de vakantie hebben we meerdere keren contact gehad. Hij is op goed op de hoogte van mijn situatie en biedt alle mogelijke hulp aan. Het was een mooie en emotionele ontmoeting met z’n drieën in onze tuin.

In de middag gaan we naar het Instituut Verbeeten in de Brugstraat in Tilburg. Er is een onderzoek aangevraagd door de longartsen van het JBZ om te onderzoeken of mijn mond bestraald kan worden, naast de chemo die het totale plaatje aanpakt. De aanvraag is gedaan voordat ik deze versie van de Nvalt22-studie setting heb geloot. Daar zit volgens de arts De Brouwer meteen het probleem, in ‘arm 2’ zit bevacizumab en bestralen in combinatie met dit medicijn is af te raden. We hebben een goed gesprek met deze arts. Hij neemt de tijd en legt de zaken uit aan de hand van de meest recente CT-scan die hij over de PET-scan plaatst, en laat zien waar het in mijn lichaam allemaal mis is.

Waar ik dacht aan een CT-scan van mijn hoofd, een masker en een reeks bestralingen verdwijnt het idee van bestralen voorlopig in de koelkast.

2 gedachten over “Massive Attack”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *