Kamagurkistan of broken dreams

De volgende ochtend volgt het gesprek met de oncologieverpleegkundige. Lucyl neemt ruim de tijd voor onze vragen en om de behandelopties uit te leggen. De second opinion voor de behandelvoorstellen volgt eind volgende week, zodat ik begin week 33 de knoop kan doorhakken. Helaas krijg ik gaandeweg geen inzage in het onderzoek van het AVL waardoor er weinig ruimte is voor de voorbereiding. 

Daarna doen we boodschappen en worden de astronautendrankjes op kikkererwtenbasis geleverd. In de avond hebben we eindelijk wat luchtigers op het programma staan, we gaan naar Kamagurka op de Boulevard. Voorbij de grenzen van de ernst is een mooie voorstelling vol absurdistische humor (het bed is in de war – ik ben een aquarium – nee je bent een bed). We drinken nog wat op de parade en pakken de bus terug.

Op vrijdag staat alleen fysiotherapie op de agenda. Daar krijg ik oefeningen om mijn rugklachten wat te verminderen. In de middag komt mijn moeder helpen in huis, we eten samen. In de avond komt Kitty langs, we hebben een fijn gesprek en ik word weer rustig.

Op zaterdag gaan we naar ’s-Hertogenbosch. Wanneer we de voordeur openen doen Pierre en Rina, onze buren, precies hetzelfde. Ze bieden aan om ons naar het Noordbrabants museum te brengen, waar we graag gebruik van maken. Wat een fijne mensen hebben we toch naast ons wonen 🙂

We willen naar de expo Kamagurkistan, een mooie aanvulling op zijn voorstelling op de Boulevard en een absolute aanrader wanneer je van absurdistische humor houd (kijk hier voor een recensie). 

Na het museum drinken en eten we op de Parade. Jawel ook hier veganistisch.

Daarna gaan we naar de voorstelling Hold on, over afscheid nemen, je thuis, familie en vrienden de rug toekeren aan de hand van geparafraseerde muziek van Tom Waits. Het maakt indruk, dat doet ook de pijn in mijn rug tijdens het optreden (rotbank ook). We besluiten om nog even bij het Josephkwartier binnen te lopen en daarna huiswaarts te gaan. Na de bedroevende re-run van de Johan Fruitschaal ga ik naar bed om ongebreideld South Park te kijken. In Tonsil Trouble krijgt Cartman HIV, een retro ziekte in verhouding tot kanker volgens de artsen in het ziekenhuis waar hij wordt opgenomen.

Op zondag krijgen we bezoek van Gerry en Hannie en daarna van Daniel, Bojan, Angelique, Jovana en Dani. Onze tuin is door Jovana en Dani verrijkt met een lange slang en verschillende regenbogen.

Uitgelichte afbeelding: Kamagurka, alias Luc Zeebroek, en ik

4 gedachten over “Kamagurkistan of broken dreams”

  1. Lieve Robert,

    Vanuit Kingston Ontario, waar ik met mijn gezin onze vakantie afsluit om eer te betonen aan Gord Downie, de Tragically Hip zanger die vorig jaar op zijn 54e overleed aan een hersentumor, lees ik geschokt je berichten.

    Ik kan mij voorstellen dat je het gevoel hebt dat ‘New Orleans is sinking man and I don’t want to swim’. Ik lees ook dat je via dit blog het proces en wat daarin aan betekenisgeving langskomt, wil delen.

    Ik laat je hierbij weten dat ik meelees. En reageer als ik woorden vind. En niet, als ik ze niet heb.

    Natuurlijk wens ik je sterkte, en je directe omgeving ook. Maar ook heel veel intense, plezierige, verdrietige en betekenisvolle tijden. Van kracht en zwakte, van triestheid en schoonheid. Van Kamagurka tot een nieuwe oude radio. En heel veel muziek. Kus.

    Gerald.

  2. Dear Robert,

    I’m shocked by this news and have just now read your blog from the beginning so I can understand what’s been happening and where you are in your journey.

    Since I’m too far away to visit I’m sending healing energy across the ocean to you. Remember that there is a light that never goes out. Stay strong, friend.

    1. Thank you Jennifer!
      I can feel the energy and the light of Morrissey that will pull me through.
      We are sending you love in return.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *